PALAPAL HOME_STUDENTS

فلیپ جانسون – کنزو تانگه – یورن اوتزن

توسط مدیر سایت • ۲۱ خرداد ۱۳۸۷ • موضوع : آشنایی با معماری معاصر

* – مسوولیت محتوای این متن به عهده گردآورندگان آن می باشد.

نام درس : آشنایی با معماری معاصر – ترم دوم سال تحصیلی ۸۷-۸۶

نام استاد : میثم مهدی زاده

گردآورندگان : میکائیل مهریز، مهدی مجدی، علیرضا بخشی

فیلیپ جانسون :

ویژگیهای معماری جانسون:

از مدرنیسم افراطی در خانه شخصی اش تا پست مدرنیسم در ساختمان
تحت تاثیر میس وندروهه کارهایی با نمایان شدن سازه (سبک بین الملل)
اصول معماری اش رااز مدرنیسم به پست مدرنیسم وحتی ضد پست مدرنیسم قرار داد
تغییر سبک جانسون =استقبال از کارهای او در دنیای تجارت

علاقه جانسون

حجم های فضایی خلق شده با فرم های تندیس وار
نور چه طبیعی چه مصنوعی
به تاثیری که آب و نور میتواند در سایت داشته باشد بهای زیادی می داد

در اوایل کار خود خدمات شا یا نی به معماری امریکا ارائه داد از جمله:

تاسیس (مما) دپارتمان معماری موزه هنر مدرن به منظور مطالعه وکنکاش در معماری
به عنوان یک هنر.
با همکاری هنری راسل هیچکاک نمایشگاه برجسته وتاثیر گذاری باعنوان سبک بین الملل در مما ترتیب داد به منظور شناساندن معماری مدرن ومدرنیسم اروپایی نظیر (میس ون دروهه کوربوزیه. گروپیوس) به جامعه امریکا.
تنظیم کتاب معماری بین الملل برای آشنا ساختن معماران امریکایی با یک گرایش وراهکار انقلابی در طراحی وموجب شکل گیری جنبش وسبکی به همین نام در معماری معاصر جهان
در نیمه دوم قرن بیستم بیشتر ساختمان های امریکا بر اساس اصول معماری وی ساخته شده اند. جانسون آسمان خراش های شیشه ای را رواج دادو بعد ها با طرح های جسورانه پست مدرن قالب های پیشین خود را در هم شکست
.

بوستان آبی فورت وورت در

تگزاس

کلیسای کریستال در کالیفرنیا

ویژکی های کلیسای کریستال:

ساخنمان کاملا شیشه ای و آینه ای است

وجود صلیب بزرگ در بالای برج زمینه مذهبی بودن آنرا آشکار می کند

در داخل بنا مقوله معماری بر کاربری غالب شده است

پلان آن به شکل یک ستاره با چهار گوشه کشیده است

ظرفیتی در حدود ۳۰۰۰ نفر دارد

بنا دارای سقف های زاویه دار است و در بلندترین قسمت خود ۳۹ متر ارتفاع دارد

کلیسای کریستال در کالیفرنیا

نظر جانسون در باب معماری

-معماری در اصل طراحی فضای داخلی است.علاقه پر شور وفضاهای جمعی که با قدم زدن در آن درک می شود.کیفیت کار تنها به این بستگی دارد که برای تحت تاثیر قرار دادن ودگرکون کردن فرهنگ ریسک کرده باشید که لازمه ریسک :

دانش کامل از معماری (بازی در ساختمان ها و تجربه فضای انها)
تسلط بر مصالح وشکل پرورش یافته
اطلاع از هنرها و ایده های روز

کلیسای روف لس در ایندیانا

در دهه ۷۰ بود که فیلیپ جانسون گفت فرم عملکرد را می بلعد که جمله معروف پست مدرنیست هاست.

معروفترین کار جانسون خانه ی شیشه ای (Glass House) می باشد.

خانه ی شیشه ای (Glass House)

در این بنا محرمیت از بین رفته وتنها از یک اتاق به ابعاد ۱۶×۱۰ساخته شده است.

فیلیپ جانسون، معمار پرآوازه آمریکایی، در سن ۹۸ سالگی در خانه ی شیشه ای معروف اش درگذشت

فیلیپ جانسون به عنوان تنها بازمانده از بزرگان معماری مدرن در اواخر دهه هفتاد تغییر موضع داد و باقراردادن سنتوری تزئینی غیر عملکردی بر بالای برج شرکت تلفن و تلگراف امریکا در سال ۱۹۷۸ در نیویورک به جمع معماران پست مدرن پیوست.

این ساختمان موجب رهایی معماران از سخت گیریهای مدرنیسم شد وسایر معماران نیز جرات کردند تا سبک های جدید را مورد تجربه وآزمایش قرار دهند.

برج شرکت تلفن و تلگراف امریکا

آخرین ساختمان جانسون :

-
الهام از خلوص طرح مشهور خانه شیشه ای(تلفیقی از فولاد و شیشه)

-
تفاوت این بنا با خانه شیشه ای . شهری شدن بنای جدید و پاسخ گویی به نیازهای شهری.

فیلیپ جانسون، معمار نوآوری که آسمانخراشهای شیشه‌ای را رواج داد و بعدها با طرحهای جسورانه و نوستالژیک پست‌مدرن قالبهای پیشین خویش را در هم شکست، طی ۵۰ سال، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های معماری و طراحی آمریکا بوده است، بطوریکه بسیاری از ساختمانهای آمریکا در نیمه دوم قرن بیستم بر اساس اصول معماری بنیان نهاده شده توسط او، ساخته شده‌اند.. شده‌اند.

جانسون در سال ۱۹۷۸ برنده مدال طلای انجمن آمریکایی معماران بالاترین نشان افتخار و سپاس رشته معماری، شد و سال بعد، (AIA) بخاطر موفقیتهای دوران زندگی حرفهایش، به عنوان اولین برنده جایزه معتبر معماری پریتزکر انتخاب گردید. او یک کلکسیونر حرفهای آثار هنری نیز بود و چون در خانهاش اتاقی برای نمایش این آثار نداشت، آنها را به موزه هنر مدرن اهدا کرد.

بخش الحاقی کتابخانه عمومی بوستون

فیلیپ جانسون، مهم ترین معمار پسا مدرنیست یا لااقل یکی از مهم ترین معماران دوره ی پسامدرن ، به روتکو پیشنهاد کرد که دیوارنگاری رستوران چهار فصل ساختمان سیگرام ( از مهم ترین کارهای جانسون ) را هر طور که خودش می خواهد اجرا کند . جانسون می گوید : ما می خواستیم هنر پسامدرن را به فضای ساختمان دعوت کنیم و تنها کسی که می توانست این کار را بکند روتکو بود. قرار داد کار هم امضا شد و روتکو، سی تابلو مهم دوران هنری خودش را پدید آورد . با این حال وقتی رستوران افتتاح شد خبری از تابلو های روتکو نبود . او یک شب قبل از افتتاحیه قرار داد را فسخ کرده بود و گفته بود : آن ها که به چنین رستوران لوکسی می آیند و این همه پول خرج می کنند و غذا می خورند فرصت دیدن این تابلو ها را ندارند !

جانسون گفته است : روتکو از اول می دانست مردم به این جا می آیند که غذا بخورند اما شاید نمی دانست چه جور غذاهایی خواهند خورد !!

قهوه ای های مایل به قرمز ، نارنجی و سیاه بر زمینه قهوه ای تیره ؛ ترکیبی از فرم ، رنگ ، عمق ، مقیاس و تعادل.

آن سی تابلو بعدها به موزه ی تیت برده شد . روتکو گفته بود : این تابلو ها باید روی یک جاده به نمایش در آیند ؛ جاده ای که به هیچ کجا نمی رسد.

فیلیپ جانسون گفته است : “نقاشی روتکو تصویری از یک تجربه نیست ، خود تجربه است .”

تجربه ی زیارت نه، خود زیارت؛مانند آنکه عاشقش هستی و فقط به اتفاق می بینی اش . چه زیارتی

ساختمان بیمه عمر عمومی، سنت لوئیس

مرکز آتلانتیک، آتلانتا

بانک آمریکا، هوستون

کنزو تانگه :

فضاهای معماری که کاربرد زیستی دارند زیبایی را خلق می کنند و این تنها با نظم است که می توان کارایی فضاهای معماری را به انسان ها منتقل کرد، برای همین است که می توان گفت

“زیبایی در چیزی است که کاربردی functional است”.

(کنزو تانگه از کتاب واقعیت و خلاقیت کنزو تانگه)

“کنزو تانگه” در سال ۱۹۱۳ در اوزاکای ژاپن متولد شد. گر چه معمار شدن بسیار فراتر از رویاهای بی‌قرار او به‌ عنوان یک پسر بود ،اما آثار لوکوربزیه ( Le Corbusier ) بود که تجسّم او را به وجد آورد تا در سال ۱۹۳۵ به‌ عنوان دانشجوی معماری در دانشکده معماری دانشگاه توکیو شروع به تحصیل کرد .در سال ۱۹۶۱ موسسه ای با عنوان “کنزو تانگه آرتک” که بعد ها “کنزو تانگه آسوشیتس” نام گرفت را تأسیس کرد و تا زِمان بازنشستگی اش یعنی سال ۱۹۷۴ در دانشگاه توکیو به تدریس مهندسی شهرسازی مشغول بود.

از دانشجویان او می‌توان “فومی‌هی‌کو‌ ما‌کی” ( Fumihiko Maki )، “کوجی کامی‌یا” ( Koji Kamiya )، “آراتا ای‌سوزاکی” ( Arata Isozaki )، “کی‌شو کوروکاوا” ( Kisho Kurakawa ) و “تانه‌او اوکی” ( Taneo Oki ) را نام برد.

رساله‌ی دکترایش را در سال ۱۹۵۹ با عنوان “ساختار شهرهای بزرگ با توجه به اندازه و موقعیّت آن‌ها” برگزید. طرح جامع او برای شهر توکیو در سال ۱۹۶۰ ، پاسخ منطقی تیم “تانگه” به این مشکلات بود که طبیعتی فکر شده را برای شهر قائل می‌شد که اجازه‌ی رشد و تغییرات را به شهر می‌بخشید . طرح جامع توکیوی او توجّهات بسیاری را به سمت خویش معطوف ساخت چرا که ایده‌ی نوی او مشتمل بر گسترش شهر از کناره‌های ساحلی بوسیله‌ی پل ، خرابه مصنوعی ، پارکینگ‌های شناور و “کلان ساختارها” در نوع خود بی‌نظیر و بسیار بدیع بود .

طرح‌های جامع شهرسازی دیگر در سال ۱۹۶۷ برای استان فی‌یرا ( Fiera ) بولونیا(Bologna ) در ایتالیا شروع شده بود . و نیز برای شهر جدیدی با جمعیت ۶۰۰۰۰ نفر در کاتانیا ( Catania ) ایتالیا . با تمام این فعّالیّت‌ها در ایتالیا ، جای تعجّب ندارد که Olivetti کار طراحی دفتر مرکزی ژاپنی خود را به او واگذار کرد.

تنها پروژه کامل شده “تانگه” در ایالات متحّده ، قسمت الحاقی موزه هنر “مینیاپولیس” (Minneapolis ) است که طراحی کرد . قسمت اصلی این موزه در سال ۱۹۱۱ درقالب سبک نئوکلاسیک طراحی شده بود . در سنگاپور ، تانگه شماری از ساختمان‌های اصلی و بزرگ را طراحی کرده است ؛ The Overseas ، Union Bank ساختمان GB ، مرکز مخابرات و موسسه تکنولوژی ( Nanyang )
طراحی هتل Akaska Prince در توکیو ، اکنون به نمادی از این شهر بدل گشته است . بناهای دیگر شامل مرکز ” Sogesttv ” ، ساختمان ” Henaei Mori ” ، موزه تاریخ ” Hyogo ” ،

در تمام پروژه‌های او ، یک تِم کلّی به چشم می‌خورد که او در قالب کلمات این‌گونه بیانشان می‌کند :

“معماری باید چیزی داشته باشد قلب انسان آن‌را طلب می‌کند . اما هم‌چنان ، فرم‌های ساده ، فضاها و نماها باید منطقی باشند . کار خلاق امروزه با دو عامل هم‌زمان فن‌آوری و انسانیّت گره خورده است . نقش سنّت همانند یک کاتالیزور است که یک فرایند شیمیایی را تسریع کرده و جلو می‌اندازد . اما در پایان آزمایش دیگر قابل تشخیص نیست . سنّت ، مېتواند در فرایند خلق نقشی به عهده گیرد . امّا به خودی خود دیگر نمی‌تواند خلّاق باشد”.

دنیای معماری درسال ۲۰۰۵ یکی از معماران برجسته قرن بیستم را از دست داد “کنزو تانگه” در سن ۹۱ سالگی درگذشت.

وی در پیشرفت و توسعه ژاپن نقش مهمی را ایفا کرد و در سال ۱۹۶۴ استادیوم المپیک توکیو را بنا کرد. وی همچنین در سال ۱۹۶۷ کار ساخت مرکز رادیویی و تلویزیونی را به پایان رساند و در سال ۱۹۹۱ ساختمان مرکزی شهر توکیو را بنا کرد.

وی علاوه بر به‌جای گذاردن شاهکارهای معماری فراموش نشدنی و تحسین برانگیز در قرن بیستم، تزها و پیشنهادات کاملا نویی را در عرصه طراحی شهری نیز ارایه کرد و تلاش خلاقانه و ثمربخشی را برای پیوند دادن سنت ژاپنی و نوجویی مدرن به نمایش گذارده است.

نظریات صاحب نظران در خصوص بافت قدیم

نظریه کامیلوسیته:

ارزش بنای تاریخی در هماهنگی و ارتباط فضایی موجود بین بنا و محیط آن است.

جدا کردن بناهای مهم تاریخی از بناهای اطراف به جای کمک به معرفی بنا، از انعکاس هویتشان خواهد کاست.

نظریه جان راسکین :

حفاظت بناهای تاریخی گذشته مسئله ای سهل، سزاوار و احساسی نیست. ما حق نداریم به آن دست درازی کنیم؛ آنها تنها به ما تعلق ندارند؛ بخشی از آن ها به کسانی تعلق دارند که برپایشان داشته اندو بخشی به همه ی نسل های انسانی که بعد از ما خواهند آمد.

بنابراین بنای تاریخی یک سند تاریخی است که باید از هرگونه دخالتی در آن خودداری نمود، به تبع آن بافت تاریخی شهر ها نیز باید از هرگونه دخالتی مصون باشد.

نظریه کنزو تانگه:

بافت تاریخی شهرها باید حفظ شود و با شکوه و عظمت بیشتری جلوه گر گردد. در هم پیچیدگی عابران پیاده و وسایل نتقلیه مانع از تامل و اندیشه در بافت های کهن است.

استانداری کاگاوا کار کنزو تانگه در سال ۱۹۵۸، ساختمانی با اسکلت RC می باشد. که ساختار و تناست اسکلت آن اشتراکات زیادی با معماری سنتی ژاپن دارد. این ساختمان برجسته ترین آثار تانگه در دهه ۵۰ می باشد که توجه ویژه ای به معماری ژاپنی دارد. به عبارت دیگر دیدگاه تانگه در مورد سبک ژاپنی این است که همواره باید سنت و مدرنیسم به عنوان دو مأخذ مهم طراحی به موازات هم قرار گیرند. در برابر او مدرنیسم و یا سنت هر یک تنها وسیله ای بیش نیست. می توان بعضی ازآثار او را درهمان حال که ویژگی های یک اثر با سبک ژاپنی را دارد را در دورترین نقطه نسبت به سبک ژاپنی نیز دېد. تانگه در ساختمان استانداری کاگاوا با استفاده از سیستم « کی واری » در ساختمان با اسکلت RC فرمی زیبا از معماری مدرن ژاپن را خلق می کند. این ساختمان هم از لحاظ طراحی هنری و هم از لحاظ طرا حی برنامه آن تبدیل به مدلی برای معماری ساختمانهای عمومی در ژاپن می شود.

در دوره ۵۰ این روش تانگه نه تنها تغییر نمی کند بلکه قوی تر هم می شود. او در موزه یادبود بمباران اتمی هیروشیما که قبل ازاستانداری کاگاوا ساخته شده است در تعیین تناسب اسکلت RC برای اینکه روحی ژاپنی به این ساختمان داده باشد از «کی واری» استفاده می کند. «کی واری» سیستمی در معماری سنتی ژاپن است که در آن نسبت میان قطعات و اجزای ساختمان مشخص شده است. هر چند که خود تانگه اعتراف می کند، در بعضی جاها نتوانسته است این تناسب را بطور کامل رعایت کند.

موضوع فنی ( ساختاری ) که تیم تانگه در آن زمان همواره روی آن تحقیق می کرده، تلاش برای برداشتن دیوارهایی ( مقاوم در برابر زلزله ) که بایدحتما میان ستونها قرار می گرفت بوده است. در آن زمان باتوجه به شرایط خاصی که کشور زلزله خیز ژاپن با آن مواجه است، به عنوان یک اصل ابتدایی و خدشه ناپذیر برای مقاومت ساختمان و براساس قانون و مقررات ساختمانی تنها راه مقاوم کردن ساختمان در برابر زلزله استفاده از ستون ها و تیرهای قطور و دیوار های ضد زلزله بود. حتی با علم به این که این تئوری کالبد ساختمان را به تنهایی تعیین می کرد و امکان طراحی را از معمار می گیرد، وحتی در دهه ۵۰ که از آن به عنوان دهه رادیکال ها یاد می شود جز چند نمونه کوچک هیچ حرکتی که در جهت رهایی از این اصول دست و پا گیر باشد انجام نشد. در چنین شرایطی که همه از شریک این جرم بودن رنج می بردند ولی چاره ای بجز سکوت نمی داشتند، نمایش سبک ژاپنی سَبُک و بی پیرایه که هدف تانگه و تیمش بود مجالی برای عملی شدن نداشت. بنابراین آنها برای خارج شدن از این شرایط سیستم های هسته مرکزی ((central core ، طراحی در مرز (limit design) را برگزیدند.

هر چند در حال حاضر این سیستم ها چیزی جدید نیستند ولی در آن زمان کاری بسیار نادر بود که اجرای آن محتیاج نبوغ و شجاعت زیادی بود. شاید اغراق نباشد که بگوییم که تانگه تنها معماری بود که هم به معماری به سبک ژاپنی پایدار بود و هم راه حل هایی را برای مشکلات فنی ساختاری ساختمان ارائه می کرد.

هر چقدر هم که ادعا کنیم که به پیلوتی کاربرد (function) اجتماعی داده ایم اگر آنجا مکانی تاریک و خف باشد و یا مکانی کثیف باشد آنجا پیلوتی نیست . پیلوتی باید فضایی باشد که معنای پیلوتی را منتقل کند، بر قلب وروح انسان اثر بگذارد، وبدن انسان را به حرکت درآورد. پیلوتی باید مکانی باشد که اتحاد و یکپارچگی جامعه را به نمایش می گذارد. معنای پیلوتی باید ازمرزبندی(محدویتی ) هایی که دیوار ایجاد می کند رها شود وباید کالبدی متوازن داشته باشد که به راحتی و قدرتمندانه بار ساختمان روی خود را تحمل می کند.

موزه یادبود بمبارن اتمی مکانی است برای حفظ و نمایش مدارک وآثار بمبارن اتمی هیروشیما با آرزوی عدم تکراراین فاجعه بشری .این موزه جزئی از مرکز صلح هیروشیما می باشد که در وسط پارک صلح که به همین منظور ساخته شده است قرار دارد. پارک صلح هیروشیما به عنوان هسته مرکزی شهر طراحی شده است و درآن بجز تأسیسات یادبود جان باختگان بمباران اتمی ،مراکز مختلف فرهنگی ورزشی ایجاد شده است که درمیان آنها موزه یادبود بمباران اتمی (۱۹۵۲) هم از دیگاه معماری و هم از دید اجتماعی دارای ویژگی و اهمیت خاصی است.

موزه یادبود بمبارن اتمی ساختمانی است با پلانی مستطیلی شکلی که طول شرقی غربی آن ۵ برابر عرض شمالی جنوبی آن بوده و موازی با خیابان صلح که درفاصله ۱۰۰متری جنوب ساختمان موزه قرار دارد . طبقه همکف را بصورت یک پیلوتی کاملا باز و بدون هیچ دیواربا ستونهای بزرگ با ارتفاع ۶ متر که فاصله بین آنها در بیشترین حالت به ۱۰٫۵ متر میرسد است. بصورت مکانی باز در میان پارک صلح قرار گرفته و از لحاظ کاربردی جزئی از فضای عمومی پارک می باشد. ۲راه پله در شرق و غرب ساختمان امکان ارتباط با ساختمان موزه که به مانند جعبه ای معلق در میان زمین و آسمان است را فراهم می کند. طراحی ساختمان بصورتی است که بازدید کننده از یکی از راه پله ها وارد موزه بشود وبعد از دیدن موزه دیگر راه پله را برای خروج برگزیند.

بزرگترین ویژگی این ساختمان استفاده از پیلوتی بعنوان یک مکان کاملا عمومی و اجتماعی در شهر می باشد. با مطالعه در آثار تانگه به راحتی می توان دریافت که اوهمواره می کوشیده تا مرز میان ساختمان وشهر را از میان بردارد. یا به عبارت دیگر ساختمان را تبدیل به شهر کند و شهر را تبدیل به ساختمان . او درطول نیم قرن زندگی حرفه ای برای رسیدن به این هدف راه های مختلفی را امتحان می کند که یکی از آنها دادن کاربردی اجتماعی، عمومی به ساختمان است تا شاید بتواند ساختمان را در حلالی به نام شهر حل نماید. موزه یادبود بمبارن اتمی یکی از اولین تلاش ها در این راه است که در آن بخشی از ساختمان تبدیل به یک مکان عمومی اجتماعی در شهر شده است که هرکس آزادانه می تواند از آن استفاده کند.

مدارک :

تصاویر: